Κυριακή, 3 Απριλίου 2016

Καταλήψεις: Επικίνδυνα κέντρα ανομίας

Η άνοδος του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. ως αξιωματική αντιπολίτευση και η εδραίωσή του ως κυβέρνηση πέρασε πολλά στάδια και διαφόρων ειδών κύματα. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι χρειάστηκαν πέντε εκλογικές διαμάχες (από το 2012 μέχρι σήμερα) μέχρι να επιτύχει αυτό το σκοπό. Προσπαθώντας να κερδίσει έδαφος "τρύπωσε" σε καταλήψεις και αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, λαϊκές συνελεύσεις αλλά και καπέλωσε κοινωνικούς αγώνες. Εισχωρώντας σε τέτοια μέρη, προσπάθησε να κλέψει την "αύρα" αυτών των χώρων, και έτσι να πείσει πρωτίστως όσους αντιμετώπιζαν τις καταλήψεις σαν κάτι διαφορετικό από αυτό που διαφήμιζαν τα καθεστωτικά ΜΜΕ και δευτερευόντως τους ίδιους τους ανθρώπους που ασχολούνταν με αυτούς τους χώρους, γνωρίζοντας ότι με αυτούς είχε λιγότερες πιθανότητες αλλά και λιγότερο ποσοστό ανθρώπων. Γιατί ασχέτως από το πόσα άτομα μπορεί να ασχολούνται ενεργά με μια κατάληψη, οι πράξεις της αγγίζουν όλη τη γύρω περιοχή και όχι μόνο.
Αρκετοί άνθρωποι που ήθελαν μια αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό αντί να αποφασίσουν να βρουν τη λύση μόνοι τους πιάστηκαν κορόιδα από αυτό που λέγεται "λογική της ανάθεσης" και εμπιστεύτηκαν το παρόν κυβερνών κόμμα να τους βοηθήσει. Με τον ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. στην κυβέρνηση παρουσιάστηκε μια σοβαρή ελάττωση των κοινωνικών αγώνων, παρόλο που οι προεκλογικές του δεσμεύσεις αποκαλύφθηκαν ψευδείς αλλά και τα μέτρα που περνάει και προβλέπεται να περάσει δεν έχουν καμία διαφορά με τα μέτρα προηγούμενων κυβερνήσεων, ούτε προσπαθούν να ελαφρύνουν τις τάξεις που πλήττονται. Ίσως η ελάττωση των αγώνων να προέρχεται από μια "κατάθλιψη" που προκλήθηκε λόγω του όνειρου της "ελπίδας" που έσβησε, επειδή υπήρξε ανάθεση.

Όλα αυτά έπαιξαν ένα ρόλο στη μείωση ανθρώπων που ασχολούνται ενεργά με καταλήψεις. Ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ, ως ο διαχειριστής του κράτους πλέον, βρήκε μια καλή ευκαιρία να καταστείλει αυτούς τους χώρους, με απειλές για εξώσεις, κόψιμο ρεύματος κτλ. Αλλά χεράκι - χεράκι με το κράτος έκαναν την εμφάνισή τους διάφοροι φασίστες, επιτιθέμενοι θρασύδειλα σε αυτούς τους χώρους. Σημαντικό ρόλο παίζει και η απειλή πολέμου: ανεξάρτητα το πόσο αληθινή είναι, αυτόματα δικαιολογείται το κράτος "έκτακτης ανάγκης", και προάγεται ο εθνικισμός. Το γεγονός ότι λόγω της προσφυγικής κρίσης διάφοροι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι έχουν απλώσει χέρια αλληλεγγύης και προσπαθούν να αντεπεξέλθουν σε καταστάσεις πάνω από τις δυνάμεις τους ίσως να δίνει σε φασίστες ένα παραπάνω "άλλοθι" για να επιτεθούν.

Και βέβαια μαζί με το κράτος και τους φασίστες παρέα είναι πάντα και το παρακράτος και η κάθε λογής μαφία, πάντα σε συνεργασία επίσημη ή ανεπίσημη. Γιατί οι άνθρωποι που απαρτίζουν τις καταλήψεις έχουν πολεμήσει, και συνεχίζουν να το κάνουν, τους εμπόρους ναρκωτικών, και τους εμπόρους της πορνείας. Καθημερινά αντιτίθενται στον ρατσισμό, και στην όποια διάκριση, και είναι ανοιχτές για όλους όσους ενδιαφέρονται. Αλλά και προτάσσουν ένα μοντέλο αχρήματης συναλλαγής και αμοιβαίας αλληλεγγύης, τόσο στα ίδια τα άτομα που την απαρτίζουν, αλλά και στη γύρω γειτονιά, με συλλογικές εκδηλώσεις εξωστρέφειας. Είναι επικίνδυνα κέντρα ανομίας: Εκτός του νόμου που επιβάλλει η κυριαρχία οποιασδήποτε απόχρωσης, επικίνδυνες για αυτήν φοβούμενη για κάθε έναν που τάσσεται υπέρ ενός άλλου κόσμου. Γιατί μέσα από τις καταλήψεις μας κάνουμε μικρά βήματα προς τη κοινωνία που οραματιζόμαστε.


Μπορεί οι επιθέσεις και οι κατασταλτικές ενέργειες να είναι φαινομενικά ασύνδετες, θα έλεγε κάποιος ότι "αυτά γίνονται" σε χώρους με τέτοια χαρακτηριστικά. Λόγω όμως της παρούσας συγκυρίας, τις βλέπουμε με πολύ ανησυχητική σκοπιά. Δεν θα πρέπει όλη αυτή η "κινητικότητα" να μείνει αναπάντητη στο επόμενο διάστημα και θα πρέπει να υπερασπιστούμε και να δείξουμε την αλληλεγγύη μας στους ζωτικούς μας χώρους, γιατί οι "φαινομενικά ασύνδετες" ενέργειες μπορούν ανά πάσα στιγμή να γίνουν ολομέτωπη επίθεση.


Στήριξε την κατάληψη της γειτονιάς σου!

Αυτοδιαχειριζόμενο Ωδείο

Δημοκρατικά Σχολεία: Δημοκρατικά σχολεία σε μετά-δημοκρατικά καθεστώτα

Δημοκρατικά Σχολεία: Δημοκρατικά σχολεία σε μετά-δημοκρατικά καθεστώτα: Αναδημοσιεύουμε το παρόν άρθρο, από το Δίκτυο Κριτικής στην Εκπαίδευση , καθώς το βρήκαμε εξαιρετικά ενδιαφέρον για την προαγωγή της συζήτησης για τα δημοκρατικά σχολεία

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

Παρουσίαση του Α.Ω. στο kaboomzine

αρχική δημοσίευση


'Η μουσική μας ενώνει, η μουσική είναι για όλους'', ένα σύνθημα ενδεχομένως παράταιρο για όσους πιστεύουν ότι η ανάγκη για την εκμάθηση της τέχνης δεν είναι επιτακτική. Σε μια χώρα όπου δεσπόζει ο ελιτισμός στο ανταγωνιστικό περιβάλλον της λόγιας – και όχι μόνο – μουσικής, πάντα σε συνδυασμό με τις ορέξεις πλουτισμού των ωδειαρχών, το Αυτοδιαχειριζόμενο Ωδείο κλείνει 4 χρόνια λειτουργίας με αυτό το σύνθημα σαν προμετωπίδα. Το πάρκο Ασυρμάτου φιλοξενεί κάτι παραπάνω από μια απλή ομάδα αυτομόρφωσης, με τους συμμετέχοντες να στηρίζονται στις μεταξύ τους συνδιαμορφώσεις και σε καμία περίπτωση στη φιμωτική φιλανθρωπία κάποιας ελίτ. Οι ιθύνοντες της αξιέπαινης αυτής πρωτοβουλίας παρουσιάζουν αναλυτικότατα στο περιοδικό μας τις φιλοδοξίες, τις ανησυχίες και το γενικότερο πολιτικό σκεπτικό τους πίσω απ' το ΑΩ.
 
Ποιά είναι η γνώμη σας για την διδασκαλία της μουσικής στην Ελλάδα όπου απουσιάζει ένας κρατικός φορέας ανάλογος με τις Μουσικές Ακαδημίες του εξωτερικού;
Η μουσική είναι τόσο τέχνη όσο και επιστήμη, επομένως δεν υπάρχει αντικειμενικός τρόπος να πούμε ποιος κάνει καλή δουλειά και ποιος όχι. Η ύπαρξη μιας μουσικής ακαδημίας ως κέντρου "αριστείας", οπού οι νέοι κατόπιν διαλογής θα αφοσιώνονται στη μελέτη της μουσικής με σκοπό να γίνουν οι καλύτεροι των καλύτερων δεν μας συγκινεί. Απεναντίας, η διδασκαλία της μουσικής στο σχολείο είναι πολύ σημαντική. Και σαν εφόδιο στη ζωή για τους μαθητές (το σημαντικότερο) αλλά και για την ίδια τη μουσική, καθώς η τέχνη αντλεί τον πλούτο της από τη ζωή και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αφήνεται στους "ειδικούς". Ο πλούτος της εγχώριας ή μη λαϊκής μουσικής παράδοσης δε γεννήθηκε στις ακαδημίες αλλά στη καθημερινότητα των ανθρώπων μέσα από την μεταξύ τους τριβή. Η μουσική εκπαίδευση λοιπόν πρέπει να αποτελεί βασικό κομμάτι της εκπαίδευσης όλων, χωρίς κριτήρια αριστείας (βασικό στοιχείο των μουσικών ακαδημιών) και με στόχο όχι τη δημιουργία μουσικών για να ανδρώσουν τις κρατικές ορχήστρες και φαντεζί κρατικοδίαιτες παραγωγές των μεγάρων μουσικής αλλά να δώσει σε όλους τη δυνατότητα να παίξουν μουσική και να εκφραστούν μέσα από αυτό. Αυτή την πλευρά εμείς προσπαθούμε να διαδώσουμε.

Σαν αυτοδιαχειριζόμενη δομή υποθέτω πως δεν χορηγείτε πτυχία και διπλώματα. Μπορεί η αυτοθέσμιση να αντιταχθεί στα ιδιωτικά συμφέροντα των ωδείων τα οποία έχουν αυτό το προνόμιο;
Το ωδείο όπως είπαμε και πριν δεν έχει στόχο να παράξει "αναγνωρισμένους" επαγγελματίες μουσικούς, αλλά να δώσει σε ανθρώπους που δεν έχουν να πληρώσουν τη δυνατότητα να γνωρίσουν καλύτερα τη μουσική. Μπορεί σε κάποιους αυτό σήμερα να φαντάζει σαν πολυτέλεια, αλλά δεν είναι. Είναι βασική ανθρώπινη ανάγκη. Ο σημερινός αλλοτριωμένος άνθρωπος ως επί το πλείστον δεν έχει λόγο πάνω σε όσα συμβαίνουν γύρω του, ακόμα και στον ίδιο. Δεν έχει καν λόγο πάνω στο προϊόν της εργασίας του. Η μουσική λοιπόν και η τέχνη γενικότερα είναι πολύ σημαντικό καταφύγιο. Όχι του ανθρώπου-καταναλωτή, που πληρώνει για να πάει να δει ένα καλοστημένο show, αλλά του ανθρώπου με συνείδηση, που έχει μέσα του πράγματα που θέλει να εξωτερικεύσει και δε βλέπει καμία αντανάκλαση του εαυτού του και της πραγματικότητας που ο ίδιος βιώνει σε αυτό που άλλοι έχουν ορίσει γι αυτόν. Είναι απ' τις λίγες ευκαιρίες που ίσως έχει να εξωτερικεύσει και άρα να γνωρίσει καλύτερα τον ίδιο του τον εαυτό. Δυστυχώς για πολλούς ανθρώπους η μόνη δυνατότητα να μάθουν κάποιο όργανο ήταν αν κάνανε φλογέρα στο δημοτικό αλλά και πολλοί σήμερα αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις σπουδές στα ωδεία λόγω οικονομικής κρίσης. Η δυνατότητα χορήγησης διπλώματος επομένως δεν μας φαίνεται προνόμιο, δε συμβάλει με κάποιο τρόπο στο να γίνει καλύτερα αυτό που κάνουμε. Σαν άνθρωποι όμως που πιστεύουμε σε μια κοινωνία αυτοοργανωμένη και αλληλέγγυα (όχι λόγω κάποιας αόριστης ηθικής ανωτερότητας αλλά γιατί μόνο έτσι πιστεύουμε ότι η κοινωνία και το άτομο μπορούν να πάνε ακόμα πιο μπροστά) και που βλέπουμε το εγχείρημα αυτό σαν μια μικρή τέτοια νησίδα, δίνουμε συνεχώς τη μάχη ώστε αυτό που κάνουμε να μην είναι σε καμία περίπτωση κατώτερο από κάτι στο οποίο θα πλήρωνες. Αυτό είναι μεγάλο στοίχημα, πιστεύουμε, για όλα τα ανάλογα εγχειρήματα και δεν είναι καθόλου εύκολο, αφού η αντίληψη ότι "αν δεν πληρώσεις κάτι δε γίνεται σωστά" είναι ριζωμένη σε πολλούς ανθρώπους, μαζί με την πεποίθηση ότι το χρήμα είναι αυτό που παρακινεί πρώτα από όλα τις πράξεις των ανθρώπων. Αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά θα ζούσαμε σε άλλη κοινωνία.

Τι διδάσκεται στο ωδείο; Φιλοδοξείτε να επεκτείνετε τον κατάλογο των μαθημάτων στο μέλλον;
Φέτος στο ΑΩ διδάσκονται πιάνο, βιολί, κιθάρα, μπάσο, ντραμς, φωνητική, θεωρία μουσικής και αρμονία. Λειτουργούν σύνολα εγχόρδων και ρεμπέτικου καθώς και ανοικτό jam session. Στο εγγύς μέλλον πρόκειται να ξεκινήσει τμήμα μουσικοκινητικής για παιδιά και χορωδία. Το ωδείο είναι ανοικτό σε όποιον ενδιαφέρεται να συμμετάσχει, ως μαθητής ή ως καθηγητής, ακόμα και διαφορετικής ειδικότητας. Άλλωστε στο παρελθόν έχουν λειτουργήσει τμήματα μουσικής τεχνολογίας, ντοκιμαντέρ, ζογκλερικών, σχεδίου, ιστορίας της τέχνης κλπ. Γενικά το ωδείο είναι ανοιχτό σε όποιον θέλει να διδάξει κάτι σχετικό, πάντα σύμφωνα με το πλαίσιο που έχει τεθεί.

Ποιές είναι οι ανάγκες σας σε υλικοτεχνικές υποδομές και σε ανθρώπινο δυναμικό; Όσον αφορά το πρώτο, βοηθάνε οι πρακτικές της ανταλλακτικής μικροοικονομίας που έχετε στήσει;
Οι ανάγκες κυρίως για τις υλικοτεχνικές υποδομές όπως μουσικά όργανα, παρτιτούρες, αναλώσιμα κλπ καλύπτονται μέσω κάθε ανιδιοτελούς πρωτοβουλίας για δωρεά και μέσω ανοιχτών δημόσιων εκδηλώσεων που αποφασίζει η συνέλευση. Αναλόγια, βάσεις μικροφώνων, σκαμπό πιάνου και ντράμς, ενισχυτές, ηχεία, θερμαντικά σώματα είναι ενδεικτικά κάποια από αυτά που κατά καιρούς μας λείπουν. Νέοι καθηγητές είναι ευπρόσδεκτοι, είτε για δημιουργία μουσικών τμημάτων σε νέα όργανα, είτε για ενίσχυση των υφιστάμενων μαθημάτων – κυρίως φωνητικής και κρουστών – όπου υπάρχουν πολλοί μαθητές και αιτήσεις σε αναμονή.


Οι εγκαταστάσεις σας βρίσκονται στο Πάρκο Ασυρμάτου που, όπως καταλαβαίνω, στο παρελθόν αποτελούσε έναν αναξιοποίητο δημόσιο χώρο. Πώς αντέδρασαν οι γειτονιές του Μπραχαμίου όταν πρωτοξεκίνησε το εγχείρημα του ωδείου;
Κάποτε ο Ασύρματος ήταν μία περιοχή αποκλεισμένη για τους κατοίκους του Αγίου Δημητρίου. Το Νοέμβρη του ’09 κόπηκαν τα συρματοπλέγματα και οι κάτοικοι ήρθαν αντιμέτωποι με το θέαμα της εγκατάλειψης που επικρατούσε μέχρι τότε στα 33 στρέμματα. Άνθρωποι κάθε ηλικίας δεσμεύτηκαν να υπερασπιστούν και να φροντίσουν τον Ασύρματο. Έτσι γεννήθηκε η Ανοιχτή Συνέλευση για τη διεκδίκηση του Ασυρμάτου, με σκοπό να περάσει η διαχείριση στον κόσμο της γειτονιάς. Μέσα από οριζόντιες διαδικασίες καταλαμβάνονται τα κτίρια εντός, αφαιρούνται πολλά συρματοπλέγματα, πραγματοποιούνται δενδροφυτεύσεις, εκδηλώσεις, πολιτιστικά δρώμενα κ.α. Παράλληλα με τη διαμόρφωση της έκτασης, στα κτίρια που ήδη υπήρχαν φιλοξενείται από το 2012 και το Αυτοδιαχειριζόμενο Ωδείο.

Παίζει κάποιο ρόλο το καστοριαδικό πρόταγμα της αυτονομίας στην πρωτοβουλία σας;
Σε μια αυτόνομη κοινωνία, που θα μπορούν να συμμετέχουν όλοι συνειδητά και ισότιμα, χωρίς κάστες εξουσιαστών και εξουσιασμένων, σίγουρα οι ανθρώπινες σχέσεις δε μπορούν να διαμεσολαβούνται από το χρήμα. Η πρωτοκαθεδρία της οικονομίας και άλλοι πυλώνες της ετερονομίας αμφισβητούνται αυτή τη στιγμή και πρέπει να συνεισφέρουμε όλοι όπως μπορούμε σε αυτό. Είμαστε πολύ πολύ μακριά από αυτό φυσικά, αλλά προσπαθούμε σε μια μικρή αχρήματη δομή να οργανώνουμε έτσι ένα κομμάτι της ζωής μας.

Αυτοοργανωμένη λειτουργία σημαίνει πως καθηγητές και μαθητές είναι ισότιμοι στις αποφάσεις για το ωδείο...Πώς επιδρά αυτό πάνω στη σχέση καθηγητή/μαθητή;
Οι αποφάσεις για τη λειτουργία του ωδείου λαμβάνονται αμεσοδημοκρατικά μέσα από την συνέλευση στην οποία συμμετέχουν ισότιμα οι καθηγητές, οι ενήλικοι μαθητές, οι γονείς και όσοι ελεύθερα θέλουν να προσφέρουν στο εγχείρημα. Η διαδικασία ενισχύει την εμπιστοσύνη των μαθητών, βελτιώνει τη σχέση μεταξύ των μελών, δομεί μια πιο ώριμη και συνειδητή συμμετοχή, βοηθάει στη ζύμωση διαφορετικών αντιλήψεων και ιδεών, με ελευθερία και σεβασμό για τον άλλο, με ευθύνη και αυτοδέσμευση και με σκοπό τη διάδοση της μουσικής γνώσης.

Ποια η σχέση σας με αντίστοιχες συλλογικότητες όπως το Κοινωνικό Ωδείο;
Το κοινωνικό ωδείο υπήρξε ένα εγχείρημα πολύ στενά σχετιζόμενο με το ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. και αυτός ήταν ο λόγος που πριν 4 χρόνια κάποιοι αποχώρησαν και έφτιαξαν το Αυτοδιαχειριζόμενο Ωδείο. Έχουμε βρεθεί με άλλα εγχειρήματα κατά καιρούς σε εκδηλώσεις αλλά και μέλη του ωδείου συμμετέχουν ατομικά σε διάφορους χώρους. Σε κάθε περίπτωση είμαστε ανοιχτοί σε κάθε είδους συνεργασία με αντίστοιχα εγχειρήματα που δεν παραβιάζουν τις αξιακές μας αρχές. Παράδειγμα αποτελεί η πρωτοβουλία του ωδείου την άνοιξη του 2015, σε κάλεσμα κοινής συνέλευσης πολιτιστικών εγχειρημάτων για τη δημιουργία ενός δικτύου από συλλογικότητες που εντάσσονται στον ελευθεριακό χώρο.

Πιστεύετε πως η αλληλεγγύη είναι το 'Α και το Ω' κόντρα στον φασισμό;
Ναι, μα είναι απαραίτητα και τα υπόλοιπα γράμματα.

Τρίτη, 15 Μαρτίου 2016

Για την διήμερη συνάντηση “Κοινά, Κοινότητες Αγώνα & Αντικαπιταλιστικές Στρατηγικές”

Τοποθέτηση από το τραπέζι εργασίας με θέμα «Δομές Κοινωνικές Αλληλεγγύης & κοινωνικός αποκλεισμός»

30 & 31 Μάη 2015


Το αυτοδιαχειριζόμενο ωδείο είναι ένα κοινωνικό εγχείρημα που δημιουργήθηκε το 2012 και στεγάζεται στο πάρκο ασυρμάτου. Σκοπός είναι η διάδοση της μουσικής (κυρίως) γνώσης σε ανθρώπους που δεν μπορούν να αρχίσουν ή να συνεχίσουν τις σπουδές τους στα ωδεία. Όσοι θέλουν να προσφέρουν δηλώνουν διαθεσιμότητα, και πόσο χρόνο μπορούν να αφιερώσουν, και από εκεί επιλέγονται οι μαθητές. Ο διδάσκων έχει την ελευθερία στο να επιλέξει πως θα κάνει το μάθημά του, και τελικά σε ποιους. Στην πράξη ίσως ποτέ δεν υπήρξε περίπτωση να υπάρχουν παραπάνω μαθητές ώστε να υπερκαλύπτουν τις ώρες που μπορεί να διαθέσει κάποιος, αλλά στη θεωρία σε μια τέτοια περίπτωση ο διδάσκων κάνει μια επιλογή που το ωδείο του συστήνει να γίνει βάση του ποιος φαίνεται να έχει μεγαλύτερη ανάγκη ή απομακρύνονται με ευγενικό τρόπο αυτοί που έχουν έρθει μόνο για το τσάμπα μάθημα.

Τα μαθήματα μουσικής σε ανθρώπους αποκλεισμένους από αυτά λόγο οικονομικών δυσχερειών είναι ένα σημαντικό κομμάτι της λειτουργίας όπως είναι και η προσπάθεια να μην υπάρχουν παθητικοί αποδέκτες (και κάποιες φορές και διδάσκοντες) αλλά να ενδιαφερθεί και να συμβάλει ο καθένας με τον τρόπο του. Είναι σημαντικό να καταλάβουν όσοι έρχονται ότι το ωδείο δεν λειτουργεί σαν μια προσπάθεια φιλανθρωπίας από αυτούς που "έχουν" προς αυτούς που "δεν έχουν" αλλά προτάσσει ένα διαφορετικό σύστημα αχρήματης συναλλαγής, αυτοδιαχείρισης, ελευθερίας και γενικά ενός διαφορετικού τρόπου ζωής από τον καθιερωμένο.

Το πάρκο ασυρμάτου βρίσκεται στο Μπραχάμι, και το ότι το ωδείο στεγάζεται εκεί και όχι πχ στα Εξάρχεια θεωρούμε ότι είναι αρκετά προς το συμφέρον μας. Στο ευρύ κοινό τα Εξάρχεια είναι σαν το "άνδρο" των αναρχικών. Τα κοινωνικά εγχειρήματα λοιπόν που δεν βρίσκονται στο κέντρο της Αθήνας μπορούν να προσεγγίσουν ίσως και αυτούς που αποφεύγουν το κέντρο. Επιτυχία για εμάς είναι να έρθει ο "αμόρφωτος" κοινωνικά άνθρωπος στο πάρκο, να δει από κοντά τον κόσμο που οραματιζόμαστε και να ζυμωθεί μέσα στις διαδικασίες ούτως ώστε να ευαισθητοποιηθεί και αυτός για έναν αταξικό κόσμο, χωρίς κανόνες και σύνορα γιατί δεν θα τα έχουμε ανάγκη όπου η άποψη, ο τρόπος ζωής και η προέλευση του καθενός δεν θα είναι παράγοντες έχθρας.

Το εγχείρημα δεν είναι επιτυχημένο και έχει τα ίδια προβλήματα που μάλλον έχουν πολλά αντίστοιχα, δηλαδή δεν υπάρχει η απαιτούμενη συμμετοχή και τελικά είναι μια μικρή ομάδα ανθρώπων οι οποίοι τρέχουν τα πάντα. Αυτό ίσως να οφείλεται στο ότι η λογική της ανάθεσης είναι βαθιά ριζωμένη μέσα μας, και μας αρέσει να επαναπαυόμαστε στο ότι κάποιος άλλος κανονίζει για μας. Το ωδείο είναι αντίθετο με τέτοιες λογικές και προσπαθούμε να τις αλλάξουμε, κάτι το οποίο χρειάζεται συνεχή δουλειά προς αυτή την κατεύθυνση, συνεχή προσπάθεια από το να ξεκολλήσει ο αποδέκτης από την παθητική του κατάσταση και να δει τα πλεονεκτήματα αυτού που προτάσσουμε.

Ένδειξη της μη επιτυχίας τέτοιων εγχειρημάτων είναι ότι αυτοί που τελικά αποδέχονται τις προσφορές δεν είναι κάποιοι που μάλλον πιο πολύ έχουν ανάγκη, παρά επαναπαυόμαστε σε μια λογική εσωτερικής κατανάλωσης, εγχειρήματα δηλαδή "από αναρχικούς για αναρχικούς". Παραδείγματος χάρη πολλές κοινωνικές κουζίνες δεν είναι γεμάτες άστεγους. Περνώντας στο θέμα του κοινωνικού αποκλεισμού αποφασίσαμε ότι πιο εποικοδομητικό θα είναι να κάνουμε μια κριτική πάνω στο κίνημα. Υπάρχει μια αντίληψη όχι να κινητοποιούμε τον κόσμο, αλλά να περιμένουμε ο κόσμος να δει από μόνος του αυτό που θεωρούμε εμείς σωστό. Επιπλέον κοινωνικές ομάδες ανθρώπων άσχετες με το κίνημα, ή και σε ένα βαθμό αντίθετες αποκλείονται αυτόματα από τέτοια εγχειρήματα και δεν υπολογίζουμε ότι οι κοινωνικές συνθήκες της καθημερινότητας φτιάξανε την άποψη αυτή στον εκάστοτε άνθρωπο. Σαν να μην δεχόμαστε δηλαδή ότι υπάρχει μια προπαγάνδα εναντίον του κοινωνικού αγώνα και οι περισσότεροι άνθρωποι πέφτουνε θύματα αυτής. Πιστεύουμε ότι όχι μόνο πρέπει να το αποδεχτούμε αλλά και ότι αφού στόχος μας είναι η κοινωνική αλλαγή, να προσπαθούμε καθημερινά να αλλάξουμε αυτούς τους ανθρώπους, δείχνοντάς τους τη "δουλειά" μας και προσκαλώντας τους μέσα στο εγχείρημα, πάντα με το στόχο να ζυμωθούν και να καταλάβουν μόνοι τους που είναι το λάθος. Στην πραγματικότητα αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να αναγνωριστούν ως θύματα της κουλτούρας τους, όπως ήμασταν όλοι κάποτε, αλλιώς δεν διαφέρουμε από κάποιον που βλέπει ένα κλέφτη π.χ. ως εγκληματία χωρίς να λάβει υπόψη του το περιβάλλον που τους διαμόρφωσε και την φτώχεια που τους ώθησε σε αυτή την πράξη. Αν δεν κάνουμε την εξάλειψη του κοινωνικού αποκλεισμού πράξη προς όλους, τότε που διαφέρουμε από αυτούς που τον προωθούν ως μέρος της ιδεολογίας τους;

Τελειώνοντας, καταλαβαίνουμε ότι για να θεωρηθεί το εγχείρημα μας επιτυχημένο θα πρέπει να ζήσουμε πρώτα την κοινωνική αλλαγή που αποζητάμε. Σίγουρα αν όλοι όσοι αποδέχονταν αυτά που προσφέρει το ωδείο, και το κάθε κοινωνικό εγχείρημα, ήταν μέρος και του κινήματος για μια αταξική και ελεύθερη κοινωνία ο κόσμος θα ήταν λίγο διαφορετικός. Γι αυτό συνεχίζουμε τον αγώνα μας προσπαθώντας όσο καλύτερα μπορούμε να προτάσσουμε τα πιστεύω μας και να μαχόμαστε διαρκώς για αυτό που ζητάμε.




Αυτοδιαχειριζόμενο Ωδείο

Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2016

«Αν δεν υπάρχει έρωτας μες στην εκπαίδευση δεν υπάρχει εκπαίδευση»

 Πηγή www.inred.gr

«Επανέρχομαι στο δίλημμα: «ο πολίτης πρέπει να έχει γενικές ή ειδικές γνώσεις;». Η δική μου απάντηση: πρώτον, οι ειδικοί στην υπηρεσία των πολιτών και όχι στην υπηρεσία κάποιων πολιτικών δεύτερον, οι πολίτες κυβερνώντας μαθαίνουν να κυβερνούν…
Αλλά, για να είναι σε θέση οι άνθρωποι να ασχοληθούν με τα κοινά, θα πρέπει να έχουν λάβει την ανάλογη παιδεία. Όμως, η σύγχρονη παιδεία δεν έχει απολύτως καμία σχέση με αυτό το αίτημα. Στο σχολείο, ουσιαστικά, παίρνουμε εξειδικευμένες γνώσεις. Το σχολείο θα έπρεπε να είναι ιδιαιτέρως στραμμένο στα κοινά. Στο σχολείο θα έπρεπε να αναλύεται σε βάθος κάθε τι που αφορά τους οικονομικούς, τους κοινωνικούς και τους πολιτικούς μηχανισμούς. Θα έπρεπε να υπάρχουν μαθήματα πραγματικής ανατομίας της σύγχρονης κοινωνίας.
Αλλά τι λέω τώρα… Εδώ τα σχολεία είναι ανίκανα να διδάξουν ακόμη και Ιστορία. Τα παιδιά βαριούνται στο μάθημα της Ιστορίας, ένα μάθημα που θα έπρεπε να είναι συναρπαστικό.
kastoriadis-2
Πολλά πράγματα πρέπει να αλλάξουν, εάν θέλουμε να μιλήσουμε για αληθινή εκπαιδευτική δραστηριότητα στο πολιτικό πεδίο. Κάτι τέτοιο, προϋποθέτει αλλαγή των θεσμών. Προϋποθέτει νέους θεσμούς που να επιτρέπουν -και όχι να αποτρέπουν, όπως οι σήμερον ισχύοντες- την ενεργό συμμετοχή των πολιτών στα κοινά.Το σχολείο θα έπρεπε να είναι ιδιαιτέρως στραμμένο στα κοινά. Στο σχολείο θα έπρεπε να αναλύεται σε βάθος κάθε τι που αφορά τους οικονομικούς, τους κοινωνικούς και τους πολιτικούς μηχανισμούς. Θα έπρεπε να υπάρχουν μαθήματα πραγματικής ανατομίας της σύγχρονης κοινωνίας. Αλλά τι λέω τώρα… Εδώ τα σχολεία είναι ανίκανα να διδάξουν ακόμη και Ιστορία. Τα παιδιά βαριούνται στο μάθημα της Ιστορίας, ένα μάθημα που θα έπρεπε να είναι συναρπαστικό. Πολλά πράγματα πρέπει να αλλάξουν, εάν θέλουμε να μιλήσουμε για αληθινή εκπαιδευτική δραστηριότητα στο πολιτικό πεδίο. Κάτι τέτοιο, προϋποθέτει αλλαγή των θεσμών. Προϋποθέτει νέους θεσμούς που να επιτρέπουν – και όχι να αποτρέπουν, όπως οι σήμερον ισχύοντες – την ενεργό συμμετοχή των πολιτών στα κοινά. Το πιο σημαντικό όμως για να υπάρξει πραγματική εκπαίδευση είναι να πληρούται μια πολύ βασική προϋπόθεση: η εκπαιδευτική διαδικασία να γίνεται αντικείμενο πάθους και από τους εκπαιδευτικούς και από τους εκπαιδευομένους και, για να το πω καθαρά, αν δεν υπάρχει έρωτας αληθινός με το αντικείμενο της εκπαίδευσης, δεν μπορεί να υπάρχει ουσιαστική εκπαίδευση και παιδεία»
Για να υπάρξει πραγματική εκπαίδευση με την αυστηρή έννοια του όρου υπάρχει μια βασική προϋπόθεση: είναι ότι αυτή η εκπαιδευτική διαδικασία γίνεται αντικείμενο επένδυσης και πάθους και από τους εκπαιδευτές και από τους εκπαιδευόμενους και, για να το πω καθαρά, ότι αν δεν υπάρχει έρωτας μες στην εκπαίδευση δεν υπάρχει εκπαίδευση! Εάν κάποιος κάτι μαθαίνει μέσα στο σχολείο είναι διότι, διαδοχικά, έναν καθηγητή σε κάποια τάξη – και στο πανεπιστήμιο ακόμη – τον ερωτεύεται και τον ερωτεύεται διότι βλέπει ότι αυτός ο ίδιος ο καθηγητής είναι ερωτευμένος με αυτό που διδάσκει. Λοιπόν, για να τα πω επίσης καθαρά και για να γίνω πλήρως απεχθής σ’ αυτούς που με ακούνε, σήμερα οι εκπαιδευτικοί ασχολούνται με τις επαγγελματικές τους διεκδικήσεις, οι οικογένειες ασχολούνται με το να πάρει το παιδί ένα «χαρτί» και τα παιδιά ασχολούνται με οτιδήποτε άλλο εκτός από την επένδυση των πραγμάτων που μαθαίνουν. Λοιπόν, δεν είναι δυνατόν να υπάρξει εκπαίδευση.
«Θα έλεγα πρώτα-πρώτα ότι δεν μπορούμε να χωρίσουμε την εκπαίδευση από τη συνολική κοινωνική κατάσταση. Ο μακαρίτης, ο  καημένος ο Πλάτων έλεγε ήδη ότι ακόμα και οι τοίχοι της πόλης εκπαιδεύουν τους ανθρώπους και νομίζω ότι αυτό είναι μια τρομερά σημαντική και βαριά αλήθεια. Η εκπαίδευση ενός ανθρώπου, η παιδεία ενός ανθρώπου αρχίζει από την ηλικία μηδέν και φτάνει ως την ηλικία ωμέγα, δηλ. τη στιγμή που θα πεθάνει, συνεχώς διαμορφώνεται αυτός ο άνθρωπος. Διαμορφώνεται από τι; Διαμορφώνεται από όλα όσα προσλαμβάνει. Διαμορφώνεται από όλα όσα είναι γύρω του».
Κάθε υπουργός παιδείας αλλάζει και κάθε χρόνο πάει και χειρότερα το πράγμα, γιατί; Γιατί δεν μπορούν να αλλάξουν, ούτε είναι ικανοί να σκεφτούν πού είναι το πραγματικό πρόβλημα. Το πραγματικό πρόβλημα είναι αυτός ο έρωτας των παιδιών για αυτόν που τους διδάσκει και γι” αυτά τα οποία διδάσκει, του διδάσκοντος για τα παιδιά και γι” αυτά που διδάσκει ο ίδιος και της οικογένειας, η οποία επενδύει όλα αυτά τα πράγματα. Για να υπάρξουν όλα αυτά πρέπει να υπάρξει μια άλλη στάση απέναντι στη ζωή και στη γνώση και όχι απλώς η στάση ότι πηγαίνουμε στο σχολείο για να πάρουμε το καλύτερο δυνατό ‘χαρτί’ που θα μας κάνει μετά να έχουμε το καλύτερο δυνατό επάγγελμα ή να μας κάνει να βγάλουμε τα περισσότερα δυνατά λεφτά. Όσο υπάρχει αυτή η νοοτροπία, θα υπάρχει μια συνεχής χειροτέρευση, όπως τη βλέπουμε και σε χώρες όχι σαν την Ελλάδα, αλλά σε μια χώρα όπως η Γαλλία, που έχει τεράστιες ισχυρές παραδοσιακές δομές από δέκα αιώνες και ιδίως στο θέμα της εκπαίδευσης, όπου βλέπει κανείς τη συνεχή φθορά των Λυκείων, των Γυμνασίων, εκεί πέρα και των εκπαιδευτικών και των μαθημάτων που διδάσκονται και των παιδιών και των οικογενειών. Και αυτό είναι όλο το κοινωνικοϊστορικό ρεύμα.
kastoriadis-1
«Η άνοδος της ασημαντότητας»  – «Είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία μας»